الف. کتابها
- آموزگار، ژاله و تفضلی، احمد. (1386). کتاب پنجم دینکرد. چاپ اول. تهران: معین.
- ابوالقاسمی، محسن. (1387). دستور تاریخی زبان فارسی. چاپ هفتم. تهران: سمت.
- اژهای، محمدعلی. (1390). مبانی منطق. چاپ دهم. تهران: سمت.
- بهار، مهرداد. (1380). بندهش. چاپ دوم. تهران: توس.
- بهار، مهرداد. (1376). پژوهشی در اساطیر ایران. چاپ دوم. تهران: آگه.
- خوانساری، محمد. (1389). منطق صوری. جلد دوم. چاپ چهل و سوم. تهران: آگاه، دیدار.
- راستارگویوا، و. س. (1379). دستورزبان فارسی میانه. ترجمة ولیالله شادان. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
- راشدمحصل، محمدتقی. (1370). زند بهمنیسن (تصحیح متن، آوانویسی، برگردان فارسی و یادداشتها). تهران: مؤسسة مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
- راشد محصل، محمدتقی. (1385). وزیدگیهای زادسپرم. چاپ دوم. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
- راشدمحصل، محمد تقی. (1389). دینکرد هفتم. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
- ژینیو، فیلیپ. (1382). ارداویرافنامه (متن پهلوی، حرفنویسی، ترجمة متن پهلوی،
واژهنامه). ترجمه و تحقیق ژاله آموزگار. تهران: معین، انجمن ایرانشناسی فرانسه.
- شمیسا، سیروس. (1386). معانی. ویرایش دوم. تهران: میترا.
- فرهوشی، بهرام. (1378). کارنامة اردشیر بابکان. چاپ دوم. تهران: دانشگاه تهران.
- مظفر، محمدرضا. (1390). منطق. با ترجمه و اضافات علی شیروانی. جلد 1. چاپ بیست و یک. تهران: مؤسسة دارالعلم.
- میرفخرایی، مهشید. (1367). روایت پهلوی. تهران: مؤسسة مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
- رضایی، والی. (1393). «گواهنمایی در زبان فارسی امروز». پژوهشهای زبانی. سال 5. شمارة 1. 21ـ40.
- رضایی، والی و نیسانی، مژگان. (1395). «تمایز گواهنمایی و وجهیت معرفتی بر اساس رفتار قیدهای زبان فارسی». پژوهشهای زبانی. دورة 7. شمارة 1. 37ـ56.
- عموزاده، محمد و رضایی، حدائق. (1391). «بررسی مفاهیم وجهی زمان دستوری در زبان فارسی». پژوهشهای زبانی. سال 3. شمارة 1. 53ـ76.
- قریب، بدرالزمان. (1379). «تحول وجه تمنایی به ماضی استمراری در زبانهای ایرانی». یادنامة دکتر احمد تفضلی. به کوشش علی اشرف صادقی. تهران: سخن. 245ـ278.
ج. منابع لاتین
- Aikhenvald, A. Y. (2004). Evidentiality. New York: Oxford University Press.
- Brunner, Ch. j. (1977). A Syntax of Western Middle Iranian. Delmar-New York: Caravan Books.
- Bussmann, H. (2006 [1996]). Routledge Dictionary of Language and Linguistics. Translated and edited by G. P. Trauth and K. Kazzazi. London and New York: Routledge.
- Bybee, J. L. (1995). “The semantic development of past tense modals in English”. J. L. Bybee and S. Fleischmen (Eds.). Modality in Grammar and Discourse. Amsterdam: John Benjamin Publishing Co., 503-517.
- Cornillie, B. (2009). “Evidentiality and epistemic modality: On the close relationship between two different categories”. Functions of language. Vol 16. No 1., 44-62.
- Durkin-Meisterernst, D. (2014). Grammatik des Westmitteliranischen. Wien: Verlag der Ősterreichischen Akamedie der Wissenschaften.
- Jamasp-Asana, J. D. M. (1897). Pahlavi Texts. Bombay: Fort Printing Press.
- Lyons, J. (1972). Introduction to Theoretical Linguistics. Cambridge: University Press.
- Mackenzie, D. N. (1971). A Concise Pahlavi Dictionary. London and New York: Oxford Press.
- Palmer, F. R. (2001). Mood and Modality. Second Edition. Cambridge: University Press.
- Nuyts, J. (2016). “Analyses of the modal meaning”. J. Nuyts and Johan van der Auwera (Eds.). The Oxford Handbook of Modality and Mood. Oxford: University Press. pp. 46-55.
- Pakzad, F. (2005). Bundahišn: Zoroastrische Kosmogonie und Kosmologie. Tehran: Center for the Great Islamic Encyclopedia.
- Perry, J. R. (2000). “Epistemic verb forms in Persian of Iran, Afghanistan and Tajikistan”. L. Johanson and B. Utas (Eds.). Evidentials: Turkic, Iranian and Neighbouring Language. Berlin, New York: Mouton de Gruyter. pp. 229-257.
- Shaked, Sh. (1979). The Wisdom of Sasanian Sages (Dēnkard VI). Colorado: Westview Press.
- Skjærvø, P. O. (2010). “Middle West Iranian”. G. Windfuhr (Ed.). The Iranian Languages. London and New York: Routledge. pp. 196-278.
- Williams, A. V. (1990). The Pahlavi Rivāyat Accompanying the Dādestān Ī Dēnīg (2 part). København: Kommissionær Munksgaard.
|
